We gaan even 22 jaar terug in de tijd. Ik werd, tegen alle verwachtingen van vrienden en familie in, assistent aan de Universiteit. Een weinig bijzondere tijd behoudens dat Napster toen wereldnieuws werd. Dit softwareprogramma stelde iedereen in staat om op een eenvoudige manier muziek uit te wisselen. Deze mogelijkheid kent u misschien onder de benaming  ‘file sharing’, het uitwisselen van digitale bestanden waaronder muziek en later ook film. De muziekindustrie reageerde op de terugvallende verkoopcijfers van muziek op de klassieke dragers, zoals de CD, door een heksenjacht te openen op Napster en de gebruikers. Enkele artiesten, zoals Metallica, voerden vanuit de sector deze strijd zelfs persoonlijk aan. Maar zoals te verwachten leverde dat niets op, behalve een flinke deuk in het imago van zowel de industrie als de artiest. Digitale muziek -en filmverspreiding was geboren en dit satanskind zou niet sterven.

En dat brengt mij naadloos bij Iron Maiden. Deze Britse band brak door met het album ‘The Number of The Beast’ en de gelijknamige titelsong. Ook deze langharige rockers zagen de klassieke verkoop van hun albums kelderen door het illegaal downloaden van muziek. Door een nieuwe strategie kozen zij er echter voor om meer live te gaan spelen (Rock in Rio), exclusieve merchandising te gaan aanbieden (de mascotte Eddie) én in te zetten op een digitaal aanbod (het computerspel Legacy of the beast). De opportuniteiten zoeken en benutten, inclusief het in rekening brengen van moeilijkheden en uitdagingen, daar gaat het om wanneer we het hebben over positieve focus. Positief denken alleen volstaat niet. Het is immers een dunne lijn tussen positiviteit en naïviteit. Een grondige analyse van de realiteit, afwegingen maken tussen opportuniteiten en de juiste handelingen stellen, gaat veel verder dan wat menig zelfhulpboek ons wil doen geloven. Het is hard werken, maar het kan werken. Vandaag heeft Iron Maiden een netwaarde van 125 miljoen dollar. Hun zanger Bruce Dickinson kan zich tevreden stellen met een inkomen dat de honderd miljoen overstijgt. Nu beschik ik als tijdelijk zelfstandige werkloze over een inkomen dat nét iets lager ligt dan dat van Bruce. Wel heb ik zijn handtekening én een Iron Maiden drumstick, zelf gevangen in de vlucht tijdens hun optreden. Maar noch voor mij, noch voor jullie volstaan wat leuke herinneringen aan betere tijden om onze positieve focus te houden. Wat wel kan helpen is de combinatie van drie stappen.

©Iron Maiden

Een eerste, en naar mijn inziens belangrijkste, stap ligt in het aanvaarden van jezelf en van de realiteit. Zelfaanvaarding is het vermogen om ook de eigen beperkingen te zien in een bepaalde situatie en periode. Het voordeel voor jezelf is dat je dan jouw beperkte tijd en energie kan spenderen aan de zaken waarop jij wel impact kan uitoefenen. Superman en supervrouw zijn stripfiguren, niemand van ons kan alles. Moest ‘Kryptonite’ wel bestaan, dan stel ik een hardhandige inbrenging ervan voor bij de zelfverklaarde alleskunners. Laten we nu eindelijk ook eens uitkomen voor onze beperkingen. Dat is eerlijker tegenover onszelf, maar zeker ook tegenover onze omgeving. Door uit te komen voor je beperkingen laat je immers weten waarvoor mensen al dan niet bij jou terecht kunnen. Daarom heb ik ook tijdelijk mijn mandaat neergelegd als bestuurder bij Mobile School. Onze organisatie heeft nu een raad van bestuur nodig met andere talenten dan de mijne. Op het moment dat er nood is aan mijn talenten zal ik er weer staan, beloofd! En dat brengt mij ook bij organisaties en in het specifiek belangenorganisaties. Het is sterk dat je als organisatie vecht tegen een realiteit. Als er echter geen gegronde aanwijzingen zijn die je die realiteit kan veranderen, dan doe je er soms beter aan om dit gewoon te aanvaarden. Steek de vrijgekomen tijd en energie dan beter in de opportuniteiten die een positieve impact hebben op deze realiteit. Denk aan de muziekindustrie, het vormgeven van een kwalitatief en legaal digitaal aanbod is veel zinvoller dan het alle middelen in te zetten op het bestrijden van de illegale alternatieven.

Je bent, als individu of organisatie, klaar voor stap twee als je kan aanvaarden dat alles zijn voor iedereen niet tot de mogelijkheden behoort. Op dat moment kan je jouw bestaansreden, of het gedoodverfde ‘purpose’ vormgeven. Purpose gaat over welke impact je wil hebben, wetende welke impact je kan hebben. Iron Maiden is geen boys band, hun doel is om ‘The British wave of Heavy Metal’ te laten inslaan wereldwijd. Het is ontzettend om vast te stellen hoe weinig mensen mij kunnen antwoorden welke impact zij willen hebben op hun organisatie of team. Het houden van positieve focus ligt, zoals het begrip ook stelt, in het maken van keuzes. De bestaansreden van de mobiele school is de zelfwaardering en het zelfvertrouwen van straatkinderen te verhogen. Dat is een keuze, maar wel een keuze waar wij als team heel sterk in geloven.

Het is pas wanneer je weet wat je wel en niet kan, je op basis daarvan hebt besloten welke impact je wil hebben, dat je kan overgaan naar stap drie: vooruitgang definiëren en groeien. Er is al veel gezegd en geschreven over de ‘Growth Mindset’, ‘Goal setting’, ‘Hope Theory’ en ‘Pathway Thinking’. Samengevat komen deze theorieën er enerzijds op neer dat als je ervan overtuigd raakt dat het invullen van jouw bestaansreden (purpose) niet zal lukken, je waarschijnlijk gelijk zal krijgen. Anderzijds leren deze ons ook dat de kans dat je een doel behaalt, zonder het eerst te stellen, betrekkelijk klein is. Dit klinkt misschien triviaal, maar dat is het niet. Zonder de bereidheid om over te gaan tot het stellen van concrete resultaatsgebieden, doelen en acties blijven de voorgaande stappen lege dozen. Ooit al gehoord van ‘Ed Force One’? Wel, dat is de Boeing 747 met Bruce Dickinson achter de stuurknuppels die Iron Maiden en hun crew vervoerde naar meer dan 50 locaties wereldwijd. Knap dat hij zijn bestaansreden - blijven leren - zo in de praktijk zet, maar wel verontrustend dat ‘What does this button do?’ de titel is van zijn autobiografie.

En als u mij nu wil verontschuldigen, voor het stuk van volgende week is mij van hogerhand opgedragen om geen heavy metal bands te gebruiken. Ik ga daarom naarstig op zoek naar inspirerende verhalen uit de reeks... My Little Pony.

[[en]]More Streetfood for Thought? [[nl]]Meer Streetfood for Thought?